Het kan echt: met techniek impact maken op het dagelijks leven van mensen die zich eenzaam voelen, zich buiten de maatschappij voelen staan. Echt geweldig wat we kunnen bereiken. Een voorbeeld dat mij persoonlijk erg geraakt heeft…

Mevrouw Bolsward* is 76 jaar en woont alleen in een rijtjeshuis in Delfzijl. Haar buren zijn allemaal jong en bijna nooit thuis. Zes jaar geleden overleed haar man en met haar zoon heeft ze al jaren geen contact. Alleen sterven, dat is haar grootste angst. Een paar jaar geleden hoorde ze het verhaal van een man die even verderop een tijdje dood in zijn woning gelegen heeft. Dat heeft haar zo erg aangegrepen, dat ze sindsdien meerdere hyperventilatie- en angstaanvallen per dag heeft. Bij de huisarts vond ze niet de hulp die ze nodig heeft.

Dit is het verhaal van mevrouw Bolsward. Zij reageerde als eerste op onze advertentie in het Dagblad van het Noorden toen we aangaven op zoek te zijn naar mensen die zich eenzaam voelden. Zo werd mevrouw Bolsward onze eerste deelnemer aan het project ‘virtuele zorg’ oftewel De Stamtafel.

Zo werkt de Stamtafel

De Stamtafel is een app op een tablet waar je direct in contact kan komen met iemand uit een zorginstelling. Voordat je ermee gaat werken starten we altijd eerst met een live ontmoeting tussen de oudere en verpleegkundige of arts. Studenten organiseren koffie- en theemiddagen om de techniek toe te lichten. Vanaf dan kan de virtuele zorg beginnen.

Weer naar de bridge

Mevrouw Bolsward had in het begin van het project minstens drie keer per dag beeldcontact met het virtueel zorgcentrum. Dat contact kon overal over gaan, bijvoorbeeld iets uit het nieuws, maar ook over zorg die ze nodig had. Mevrouw Bolsward kreeg ook een noodknop waarmee ze direct verbinding had met het zorgcentrum. Eerst werd er gekeken of het tijdens een angstaanval lukte om haar via beeld tot rust te brengen, lukte dat niet dan kon er iemand direct naartoe.

Naast de noodknop ontving mevrouw een waterdicht horloge met hartslagmeter en een GPS tracker, omdat ze ook wilde proberen om het dorp weer in te gaan. Hoewel ze al deze technische snufjes eerst niet zo zag zitten, ging ze toch overstag. Ze overwon de angst voor het onbekende en kreeg er een stuk vrijheid voor terug.

Na zes maanden maakten we de balans op. Mevrouw Bolsward ging van zes keer contact op een dag naar bijna geen contactmomenten meer. Ze gaat weer naar bridge en heeft dag en nacht haar horloge om. Het idee dat áls er iets aan de hand is, dat ze dan gelijk in contact kan komen met anderen, geeft al zoveel rust.

Niet minder, maar meer werkgelegenheid!

Het allermooiste van dit voorbeeld vind ik dat het lukt om op basis van goede technieken en slimme apparaten mensen het gevoel te geven ertoe te doen. Het draait niet om de techniek, maar om hoe je het inzet. Ik spreek nog steeds huisartsen die denken dat techniek niks kan betekenen in de zorg. Dat vind ik zo’n grote onzin!

Ook kreeg ik in de aanvangsfase van dit project vaak te horen dat men bang was dat dit project arbeidskrachten zou kosten. Het tegendeel is waar! Wij zetten nu mensen in die arbeidsongeschikt waren. Bijvoorbeeld verpleegkundigen die het fysieke werk niet meer konden doen en nu dus wél hun werk kunnen voortzetten.
Het mooie vind ik dat we in dit project hebben kunnen laten zien dat techniek impact heeft.

Helaas bleef het niet bij die ene aanmelding van mevrouw Bolsward. Binnen twee dagen waren er 50 aanmeldingen binnen. Er staan nu al 100 mensen op de wachtlijst. Mijn wens is om de Stamtafel-app ook uit te breiden met de mogelijkheid om niet alleen met het zorgcentrum maar ook met andere deelnemers, vrienden of familie virtueel in contact te komen.

Dat er interesse is in de Stamtafel is mij wel duidelijk. Ik werk er hard aan om dit voor veel meer kwetsbare mensen in onze samenleving beschikbaar te krijgen. Wie sluit aan?

*wegens privacy redenen zijn de namen in dit verhaal gefingeerd